خالی

می تراوید به دریای دلم دشت خیال

می درخشید در آن خلوت خالی شده ی دشت خیال

خالی خلوت ویران شده ی آدم ها

                                         علی افشارفر

آیینه

ای سکوت ای مادر فریاد من

جاری هر لحظه ی آوای من

ای سکوت ای جاری چشمان من

از تو تر شد باز آوای دلم

ای سکوت ای بستر رویای من

محو رویای تو شد آیینه ام

ای سکوت ,ای عاشق , ای شیدای من

سوخت آتش زد به جان معنای من

من که با سوز خیالت شعر تر می ساختم

سوخت در تاب تبم آوای من

غربت چشمان تو گویی نوای دیگرست

من غریب غربت پر التهاب بستر آیینه ام

می روم دیگر توانم نیست تا خالی شوم

هم نفس با ضرب تنهایی شوم

                                                  علی افشار فر

فریدون مشیری

اسیر

جان می دهم به گوشه ی زندان سرنوشت

سر را به تازیانه ی او خم نمی کنم !

افسوس بر دو روزه ی هستی نمی خورم ,

زاری بر این سراچه ی ماتم نمی کنم ,

با تازیانه های گرانبار جان گداز

پندارد او که روح مرا رام کرده است !

جان سختیم نگر که فریبم نداده است

این بندگی , که زندگی اش نام کرده است !

بیمی به دل ز مرگ ندارم , که زندگی ,

جز زهر غم نریخت شرابی به جان من  ,

گر من به تنگنای ملال آور حیات ,

آسوده یک نفس زده باشم حرام من !

تا دل به زندگی نسپارم به صد فریب ,

می پوشم از کرشمه هستی نگاه را ,

هرصبح شام چهره نهان می کنم به اشک ,

تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را !

ای سرنوشت از تو کجا می توان گریخت ;

من یاد آشیان خود از یاد برده ام .

یک دم مرا به گوشه ی راحت رها مکن ,

با من تلاش کن که بدانم نمرده ام !

ای سرنوشت مرد نبردت منم , بیا !

زخمی دگر بزن که نیفتادهام هنوز ,

شادم ازن شکنجه خدا را مکن دریغ ,

روح مرا در آتش بیداد خود بسوز !

ای سرنوشت , هستی من در نبرد توست !

بر من ببخش زندگی جاودانه را !

منشین که دست مرگ ز بندم رها کند ,

محکم بزن به شانه ی من تازیانه را ...!!!

جبران خلیل جبران

جامه ها

روزی ((زیبایی)) و (( زشتی)) در ساحل دریا به هم رسیدند و هر یک از دیگری پرسید :

((می توانی شنا کنی ؟))

سپس هر دو لباس هایشان را کندند و خود را به در امواج دریا رها کردند . اندکی بعد زشتی از آب بیرون آمد و جامه ی زیبایی را به تن کرد  وبه راهش ادامه داد . زیبایی نیز به ساحل باز گشت و لباس هایش را نیافت و از اینکه برهنه بود شرمگین شد پس ناگزیر جامه ی زشتی را در بر کرد و به راه افتاد .

از آن روز تا کنون مردان و زنان هر گاه به هم می رسند در شناخت یکدیگر اشتباه می کنند در شناخت هم دچار اشتباه می شوند . البته هنوز هم کسانی هستند که وقتی به چهره ی زیبایی خیره می شوند بر خلاف لباسی که بر تن دارد او را می شناسند وهر گاه به چهره ی زشتی می نگرند او را تشخیص می دهند و لباس زیبایش آن ها را دچار اشتباه نمی کند...

م.سرشک

در نور گل های مهتاب گون اقاقی

 

در زیر باران ابریشمین نگاهت

 بار دگر

ای گل سایه رست چمنزار تنهایی من

چون جلگه ای سبز شاداب گشتم

در تیرگی های بیگانه با روشنایی

همراز مهتاب گشتم

امشب به شکرانه بارش پر نثار نگاهت

ای ابر بارانی مهربانی

من با شب وجوی وساحل غزل می سرایم

زین خشک سالان بی برگی دیرگاهان

تا جوشش و رویش لحظه های ازل می گرایم

در پرده عصمت باغ های خیالم

چون نور و چون عطر جاریست

شعر زلال نگاهت

دوشیزه تر از حقیقت

آه ای نسیم سخن های تو نبض هر لحظه ی زند گانی

در نور گل های مهتاب گون  اقاقی

در ساکت این خیابان

با من دمی گفت و گو کن

از پاکی چشمه های بلورین  کوهسار

وز شوق پوینده ی آوان بیابان

از دولت بخت شیرین

در این شب شاد قدسی

پیمان خورشید چشم تو جاوید بادا

غروب

 

مردمان در بر دریا آرام

چشمشان محو غروب

خون خورشید به دریا لرزان

موج ها در پی هم

حمله ور سوی خلیج

مرد تنها لب ساحل گریان

چشم در چشم غروب

محو بازیگری چشم نسیم

زیر چشمان نسیم , زنده شد خاطره ی آن شب باران زده ی کوچه شب

محو شد کوه خیال , زنده شد خاطره ها

چشمشان در تب تنهایی دریا سوزان

می رسید از دلشان ضرب وداع

می پرید از سرشان شوق وصال

بغض نفرین شده ی ابر شکست ,خیس شد پلک خلیج

پاک شد اشک ولی...

                           ماند , به دل خاطره ها

 

                                                        علی افشارفر

خدا

 

آنان را بگذار که در جهان پر هیا هوی آتش بازی

 که برگزیده اند ,

زندگی کنند .

خدایا ,

دلم مشتاق ستارگان توست .

                                                               

زمین

 به کردار غریبان به ساحل تو آمدم

 به کردار میهمان در خانه ات آمدم

وچون دوست خانه ات را ترک می کنم

 

                        ای زمین .

                         

                                            تاگور

 

                                            

تنهایی

ای یار

تو را به خانه نمی خوانم

به تنهایی بی پایانم بیا .

                                                   

                                            تاگور

قطره باران

 قطره باران

با یاس ,به نجوا گفت :

"مرا همیشه در دلت نگه دار . "

گل یاس آهی کشید که :

افسوس ,

و به خاک افتاد .

                                      تاگور

بامداد

نگو " بامداد است "

و آن را با نام دیروز دور میفکن .

در او چنان نگاه کن

                        که بار نخستین

به نوزادی که نامی  ندارد .

هیمه

هیمه سوزان

 درون آتش

زبانه می کشد وبانگ می زند

"این است گل من

                     مرگ من "

رود

ساحل به رود گفت :

"توان آنم نیست

که موج های تورا نگه دارم

مرا بگذار تا رد پای تو را

                              در دل

داشته باشم ."

                                            تاگور

اعتماد

 بی اعتماد زیستن

این سان به آفتاب

بی اعتماد زیستن

این سان به خاک وآب

به اعتماد زیستن

این سان به هر چه هست

از آن همه شقایق بالند در سحر

تا این همه درخت گل کاغذین

که رنگ

بر گونه شان دویده و

بکرفته جای شرم

بی اعتماد زیستن

این سان به چشم وذست

در کوچه ای پاکی یاران راه را

تنها

در لحظه ی گلوله ی سربی

در اوج خشم

تصدیق می توان کرد

آن هم

با قطره های اشکی در گوشه های چشم

ماه نو

از شعله به پاس روشناییش

سپاس گذاری کن ,

اما چراغ دان را نیز که همیشه صبورانه در سایه می ایستد

 از یاد مبر .

               ***

سبزه انبوهیش را در زمین ,

درخت تنهاییش را در آسمان می جوید .

               ***

تو قطره بزرگ شبنمی زیر برگ نیلوفر

من قطره ای خرد روی آن .

این را شبنم به دریاچه گفت .

               ***

با پر پر کردن گل

 زیباییش را نمی توانی یافت .

                ***

ای عشق آن گاه که چراغ سوزان درد

در دست گرفته ای می آیی

می توانم چهره ات را ببینم و تو را برکت بدانم

ماه نو و مرغان دریایی آواره

 جهان برای عشقش

پرده عظمت از چهره بر می دارد

کوچک می شود

مانا یکی ترانه

مانا یکی بوسه جاودانه.

                                                                                                                                                                                            ***

لبخند های خاک

 اشک هایش را

 شکوفا نگاه می دارد.

                                                                                                                                                                                            ***          

صحرای قدرتمند

می سوزد از عشق یک پر علف

که می جنبد و

               می خندد و

                          دور می شود .

 

                                                                                                                                                                    ***

اگر گریه کنی

 آفتاب را از دست داده ای

ستارگان را نیز از دست خواهی داد .

                                                                                                                                 ***                     

ما ؟

برگهایی که خش خش می کنیم

آوازی داریم که به توفان ها پاسخ می گوید ,

اما تو که این گونه خاموشی کیستی ؟

من یک گلم .

     ***

ای زیبا

خود را در عشق بیاب

نه در چاپلوسی آینه .

        ***

دلم که امواجش را بر ساحل جهان می کوبد

گریان بر آن می نویسد :

 دوستت دارم .

           ***

پرنده آرزو میکند :

ای کاش ابر بودم .

و ابر آرزو می کند :

ای کاش پرنده بودم .

           ***

آبشار می خواند:

 چون رها شوم

ترانه ام را خواهم یافت .

           ***

تو به رویم لبخند زدی و

هیچ نگفتی

و من احساس کردم

که دیری این را چشم می داشته ام .

               ***

روزم به پایان رسیده

و من به کشتی مانم

بر لب دریا نشسته

به آهنگ رقص مد گوش می کند.

                                                                            تاگور

شقایق

 آسمان تار شب , شب آرام

رنگریزان شقایق این جاست

باد در همهمه ی کوچه ی ,

شب خلوت پنجره را می شکند

 

آسمان صاف , شب آرام

مرگ در چشم شقایق پیداست

و شقایق آرام

دست در دست نسیم ,

رهگذر از پس تنهایی شب

می پرد سوی خدا

پنجره

 باز کن پنجره را

وبه مهتاب بگو صحنه ی چشم کبوتر آبیست

 

باز کن پنجره را

و به مهتاب بگو پیچکی دست به دامان خداست

 

باز کن پنجره را

 و به مهتاب بگو باغ از داغ شقایق زیباست

 

باز کن چشمت را

تا که در پنجره ی چشمانت آسمان باز شود

نور معنی گر پرواز شود

 

ای همیشه با من , تا همیشه بودن

باز کن چشم من , باز کن چشم من